پدر بزرگ من هیچ وقت من یا بقیه را نبوسید است .همیشه ما در آغوشش می گیریم و صورت چروک و گاهی زبرش را می بوسیم و من همیشه در دلم می گویم نهایت سنگدلی یک پدر است که بچه ها  و نوه هایش را یک بار هم نبوسید است.حتی دختر عمه ام که تنها یک سال دارد.

پدر بزرگ من مهربان نیست و من دوستش ندارم ،پدرم این موضوع را از نگاه های سرد و بی روحی که به او می اندازم فهمیده است، ولی گاهی اوقات که حرف می زند و از قدیم و روزگار جوانی اش می گوید ،می خندد و چشمانش مثل همیشه پر از اشک می شود...دوستش دارم.

پدر بزرگ من همیشه در دلش گریه می کند و من این را از چشمان همیشه اشک آلودش متوجه شدم.

پدر بزرگم اغلب در حال فکر کردن است، شاید به همسرش فکر می کند که 15 ساله است از پیش او رفته است یا به پسر 17 ساله اش که قبل از شهادتش صورتش را نبوسید است

شاید برای همین است که هیچ کدام از ما را نمی بوسد.شاید منتظر است تیک تیک ساعت روزی تمام شود و صورت اولین کسی که ببوسد پسر 17 ساله اش است که می دانم او هم مثل ما هیچ گاه نوازش پدر و بوسه اش را نچشیده

...دیگر صدای تیک تیک ساعت نمی آید... پدر بزرگم به آرزویش رسید...صدای عمویم را از آسمان می شنوم که از خوشحالی آن بوسه دارد پرواز می کند!